Czego więc uczy Harvard?

Przede wszystkim rzetelnej wiedzy. Podejście do wiedzy w Stanach zorientowane jest od samego początku na praktykę – nic dziwnego, że takie zagadnienia ekonomiczne, jak przewaga komparatywna tłumaczy się na przykładach Charliego Sheena i Hugh Heffnera, a podręczniki, pisane niemal jak powieść, poprzedzają każdy rozdział odpowiedzą na pytanie w stylu „do czego w życiu przydadzą Ci się całki i rachunek różniczkowy”?

Dlatego nikt nie traktuje tu nauki jak obowiązku, a jak przygodę, stanowiącą też inwestycję w przyszłość. Co więcej, sami profesorowie hołdują takiemu podejściu starając się urozmaicić wykład dyskusją oraz poznać każdego (!) ze studentów nawet na 80-osobowym wykładzie.

Jednakże, prócz wiedzy Harvard to przede wszystkim nowe kontakty i wiedza poza wykładowa. Koniecznością wręcz okazuje się konfrontacja odmiennych punktów widzenia i stanowisk, gdy w 77-osobowej klasie mamy aż 29 narodowości!  Ta ogromna różnorodności uczy więc też w jakiś sposób tolerancji i wyczulenia na najdrobniejsze niuanse, których nigdy nie byliśmy świadomi.

Chyba najlepszym przykładem obrazującym, co mam na myśli, były moje i mojego singapurskiego współlokatora Zhen Xionga próby nauczenia się kilku słów po polsku i chińsku. O ile Zhen zdołał wymówić „Konstantynapolitańczykiewiczówna” czy „Brzęczyszczykiewicz”, ja musiałem przez jakiś czas opanowywać tę różnicę, że w języku chińskim znaczenie uzależnione jest od czterech intonacji. Choć w naszym języku intonacja nie wpływa na znaczeni, ten „drobny” niuans kompletnie zmienia znaczenie i w konsekwencji łatwo pomylić liczbę cztery ze słowem „mokry” albo jeszcze innym, którego przyzwoitość zabrania przytaczać.

Odpowiedź na pytanie czy warto zamienić tradycyjne wakacje na pobyt na amerykańskim uniwersytecie brzmi: „Zdecydowanie Tak!”. Nie pozostaje mi więc nic innego jak życzyć wszystkim równie udanych wakacji i zachęcać do aplikowania na studia w Stanach!

To już niemal 3 tydzień mojego pobytu na Harvard Summer School. W związku z tym, śmiało mogę przystąpić do bardziej wnikliwej relacji.

Rzecz, która od razu rzuca się w oczy po przybyciu na Harvard to doskonała organizacja. Podczas tzw. Opening Weekend, w każdym zakątku Cambridge (miejscowość pod Bostonem, gdzie mieści się uniwersytet) stoją ubrani w purpurowe koszulki ludzie, gotowi odpowiedzieć na każde Twoje pytanie. Całe miasteczko jest doskonale oznakowane, przez co procedura odbioru kluczy do domu, zarejestrowania się i odebrania legitymacji nie stanowi żadnego problemu.

Nic dziwnego, że Facebook narodził się w amerykańskim college’u i szczególnie tutaj. Wynika to chyba z faktu, że ogromny nacisk położony jest na integrację studentów, wymianę wrażeń i poznawanie się nawzajem. Na każdym niemal kroku – czy to na stołówce, czy w parku lub między zajęciami – istnieje szansa by usiąść i zapoznać się z kimś nowym.

Mimo całego mitu amerykańskiego indywidualizmu, poczucie przynależności do jakiejś większej grupy stanowi tu istotną część uniwersyteckiego życia. Dlatego każdy dom czy kurs ma swoją grupę na Facebook’u. W obrębie grup trwają dyskusje, na grupach udzielają się również profesorowie i prowadzący zajęcia.

Jeżeli ktoś myśli, że wzorem amerykańskich filmów profesorowie są niezwykle otwarci i pomocni, a sam wykład ma formę dyskusji ze studentami wyrywającymi się do odpowiedzi, to… ma rację. Każdy z wykładowców stara się, by zajęcia nie były nudnym monologiem, ale po części dyskusją prowadzącą do rozwiązania jakiegoś problemu. Dlatego, najczęściej są to przykłady czy problemy z życia codziennego, a nie abstrakcyjne rozważania. O wiele łatwiej słucha się o teorii przewagi komparatywnej na przykładzie imprez i audycji radiowych Hugh Heffnera i Charlie Sheena.

Z tego względu na wykłady trzeba przychodzić przygotowanym, ponieważ aktywność również jest brana pod uwagę przy ocenie końcowej.

W chwili obecnej jesteśmy na półmetku. Przez cały uniwersytet przetacza się fala tzw. midterm exams i mimo ładnej pogody większość studentów zmuszona jest w ten weekend zatopić się w książkach. Co i ja też czynię, w związku z moim poniedziałkowym egzaminem.

PS. Wbrew pozorom zdjęcie nie jest kadrem z filmu o Harrym Potterze, ale tutejszą stołówką uniwersytecką

Z jeszcze lepszych wieści: pozostało już 7 dni do wyjazdu, więc skrupulatnie spisuję i odznaczam na mojej liście wszystkie rzeczy potrzebne do wyruszenia na Harvard.

Czyli przede wszystkim wszelakie dokumenty jak SEVIS, I-20 jak również hasła i inne PINy przydzielone mi przez uniwersytet. Każdy student bowiem otrzymuje po przyjeździe elegancką kartę ID, której funkcjonalność naprawdę robi wrażenie: służy ona nie tylko jako karta do bibliotek, sal, siłowni, ale także dzięki systemowi Crimson Cash możemy po doładowaniu konta płacić nią w sklepach i kawiarniach w obrębię kampusu.

Jeśli chodzi o przydziały do pokojów, panuje zasada, zgodnie z którą zagraniczni studenci przydzielani są do pokojów z amerykanami, by móc nawiązać międzykulturowy dialog.

Ponadto, otrzymałem informację, że będę mieszkał w iście hollywoodzkim akademiku Lowell House, tym samym gdzie podczas studiów mieszkała m.in. Natalie Portman i Matt Damon. Ciekawe kto będzie moim współlokatorem (i czy może na wszelki wypadek nie wziąć od niego autografu)?

Od 7:50 na najlepiej strzeżonej ulicy w Krakowie gromadzi się całkiem pokaźny tłum w oczekiwaniu na rozmowę z konsulem i – tak jak napisałem wcześniej – jest to chyba najlepsza okazja, by zobaczyć cały przekrój społeczeństwa polskiego. Jedni w garniturach, drudzy po „codziennemu”, jedni młodzi jadący na studia, drudzy starsi jadący w odwiedziny do dzieci, trzeci z nadzieją znalezienia pracy, a czwarci w celach turystyczno-rozrywkowo-niezidentyfikowanych.

O godzinie 8:00 wychodzi z budynku pan, który zbiera od wszystkich umówionych na 8:15 paszporty wraz z potwierdzeniem złożenia wniosku o wizę. Każdy dostaje numerek i po kolei wchodzimy do konsulatu, wcześniej zostawszy dokładnie sprawdzony (należy pamiętać, że do konsulatu oprócz broni i napojów nie wolno wnosić również telefonów komórkowych i zegarków elektronicznych). Następnie wszyscy kierujemy się do punktu wizowego, gdzie każdy jest po kolei wywoływany. No cóż, gdy przyszła moja kolei i już serce mi się radowało, że zaraz oddam swoje odciski palców i spotkam się z konsulem, pani w okienku oświadczyła, że niestety ale zdjęcie jest nieprawidłowe i nieaktualne (dwa dni wcześniej byłem u fryzjera). Na szczęście – cóż za szczęśliwy zbieg okoliczności! – naprzeciwko konsulatu znajdował się mały acz ceniący swój fach fotograf, który ratował z opresji nieszczęśników takich jak ja. Zdjęcie od fotografa z naprzeciwka okazało się dobre, więc spokojnie mogłem stanąć już w kolejce oczekujących na rozmowę z konsulem. Sama rozmowa trwała 2 minuty i dotyczyła ogólnych spraw: gdzie i po co?

Wszystko przebiegło bardzo sprawnie, a i pracownicy konsulatu okazali się bardzo życzliwi i pomocni. Nie pozostaje mi więc czekać cierpliwie na wizę, którą prześlą mi w ciągu 5 dni.

Kamil Stanuch jest laureatem konkursu z Plusssz Active na Harvard

Ale – i tutaj jest mała pułapka – na spotkanie w ambasadzie USA przynieść musimy nie tylko I-20, ale również dowód opłaty za SEVIS. Oznacza to, że na stronie www.fmjfee.com rejestrujemy nasz numer SEVIS i wnosimy opłatę w wysokości 200$ a następnie drukujemy potwierdzenie, które okazać będziemy musieli w ambasadzie.

Wypełnianie wniosku o wizę to już nieco ciekawsze zajęcie, przede wszystkim z racji bezpośrednich pytań w formularzu obejmujących takie kwestie jak moje ewentualne plany związane z zamachem terrorystycznym czy handlem narkotykami na terenie USA. Tego typu pytaniom poświęcona jest cała strona, tak więc wypada uchylić kapelusza przed amerykańską przezornością I choć wydawać się może, że jest to ogrom formalności, na wszystkich dokumentach znajdują się dokładne instrukcje, tak więc wystarczy dokładnie czytać.

Natomiast o samej rozmowie z konsulem następnym razem.

Kamil Stanuch jest laureatem konkursu z Plusssz Active na Harvard

Wielkim plusem jest bez wątpienia nacisk położony na praktyczne kursy, szczególnie z zakresu Computer Studies. Przykładem jest choćby kurs poświęcony budowaniu aplikacji mobilnych – w dobie smartphone’ów rzecz niezwykle przydatna! Podobnie z kursami z Visual Studies: do wyboru mamy nie tylko kursy teoretyczne, ale również zajęcia praktyczne w pracowni podczas których studenci pracują nad własnym projektem.

Na co ja się zdecydowałem? Wybrałem kurs z Makroekonomii (być może uda mi się dostać autograf od jakiegoś przyszłego noblisty z tej dziedziny?) oraz Video Editing i Digital Design, bo od czasu konkursu Plusssza zasmakowałem w robieniu filmów

Tyle w kwestii kursów, a o dalszych przygodach aplikacyjnych następnym razem.

Kamil Stanuch jest laureatem konkursu z Plusssz Active na Harvard

Na szczęście wszystko odbywa się on-line i po odpowiedzi na klasyczne formularzowe pytania dotyczące imienia i nazwiska (ale dotyczące także nurtującej kwestii czy uważam się może za Indianina lub Latynosa) swobodnie przechodzimy do uzupełniania dalszych formalności. Są nimi przede wszystkim wypełnienie podania o wizę czyli okryte sławą I-20, które wypełniamy w formie elektronicznej, drukujemy, podpisujemy i wysyłamy skan mailem. Ale zanim uczelnia rozpocznie rozpatrywanie wniosku musimy wysłać im jeszcze kilka dokumentów: kopię zaświadczenia o znajomości angielskiego (IELTS albo TOEFL), kopię paszportu i opłatę rejestracyjną.

Wszystko zostało wysłane Harvardowi, tak więc grzecznie czekam na odpowiedź. A o dalszych zawiłościach rejestracyjnych następnym razem.

Kamil Stanuch jest laureatem konkursu z Plusssz Active na Harvard

Tom Lehrer, oprócz kariery w showbiznesie, co rzadko idzie w parze, miał także karierę akademicką. Wykładał matematykę na MIT, Harvardzie i Wellesley.

Między kilkoma zacnymi przebojami, nagrał także bożonarodzeniową kolędę, we właściwym sobie stylu. I ten utwór dedykujemy dziś wszystkim naszym Czytelnikom, z najlepszymi świątecznymi życzeniami:

Tak, jak Annemarie Ryu, studentka 2 roku, która spędziła lato jako badacz medyczny w Nikaragui.  To było 8 tygodni mieszkania w tanim hostelu i przeprowadzania ankiet i wywiadów po hiszpańsku wśród pracowników opieki zdrowotnej, a późnym wieczorem – ślęczenia nad danymi na temat HIV i syfilisu. Mimo to, a może właśnie dlatego, określa swoje wakacje jako “prawdziwą transformację”. – Czuję się wyróżniona, czuję się szczęściarą, a przede wszystkim, czuję się gotowa do napisania pracy dyplomowej, mimo, że zostało mi na to jeszcze kilka lat. – mówi Annemarie.

Badania medyczne w krajach  rozwijających się to nie jedyna praca, jaką można wykonywać w ramach zagranicznego wolontariatu. Lindsay Berger, przyszłoroczna absolwentka, pracowała w San Francisco z doradcami ds. edukacji w  biurze burmistrza. Analizowała problemy związane ze szkolnictwem średniego szczebla. Jayimin Kim, która kończy studia w 2012, dostała staż w ramach prestiżowego programu Director’s Internship Program, prowadzonego przez harvardzki Instytut Polityki (IOP).  Pracowała z Amnesty International w Nowym Jorku, i przez 2 miesiące nauczyła się jak organizować wiec, nakręcić film video i występować na konferencji. Crystalee Forbes spędziła lato w Wenecji, gdzie prowadziła zajęcia w jednej z Harvard Summer Schools. Linda Zhang przez 10 tygodni pracowała dla ONZ w Genewie. Joseph Livesey – w Kijowie, gdzie odkrył temat na swoją pracę magisterską, studiując problem głodu na Ukrainie w latach 30′.

Przez wakacje studenci Harvardu odwiedzili prawie każdy kontynent, prowadzili badania i studia od Pekinu i Bangalore po Oxford i Pragę… Po powrocie z Genewy, Linda Zhang zdążyła polecieć jeszcze na tydzień do rodzinnego Honolulu. – I to były moje wakacje z plażą – podsumowuje.

Jak do tego doszło? – Moi koledzy z laboratorium i ja uwielbiamy Lady Gagę. Po prostu, uwielbiamy, uwielbiamy i uwielbiamy – mówi Christina Agapakis – to wystarczająco, żeby nakręcić parodię Bad Romance. Tekst napisali Tami Lieberman i Jake Wintermute, śpiew pochodzi również od Jake’a, a wokalizę wykonuje grupa laborantów. Całość wyprodukowała Hydrocalypse Industries – kolektyw, który za cel stawia sobie motywowanie młodych naukowców. W raczej niekonwencjonalny sposób.

Rezultaty ich pasji są naprawdę zabawne. Inne walory Lab Romance: można sobie obejrzeć miejsce pracy studentów Harvard Medical School. A co do przesłania utworu… pozwolimy sobie tylko przytoczyć co lepsze fragmenty tekstu.

Carbon storage
Genetic design
I’ll own the patents
And the profits are mine
And wear a glove
Glove-glove-glove
I’ll wear a glove
Glove-glove-glove
I’ll wear a glove

(Składowanie dwutlenku węgla
Konstrukcja genetyczna
Będę mieć w posiadaniu patenty
I wszystkie profity
I będę nosić rękawicę
Rękawicę-rękawicę-rękawicę
Będę nosić rękawicę)

You know that I want you
And you know that I need you
Go to the lab
Lab romance

(Wiesz, że ciebie chcę
I wiesz, że cię potrzebuję
Chodźmy do laboratorium
Laboratoryjny romans)