Liczba aplikacji składanych na Uniwersytet Harvarda podwoiła się od 1994 roku. Wzrost nastąpił szczególnie w ciągu ostatnich kilku lat – kiedy uczelnia wprowadziła szereg inicjatyw, związanych z pomocą finansową dla studentów. Ale 2010 to wyjątkowy rok dla Harvardu. Pierwszy raz w historii podania o przyjęcie złożyło ponad 30 tys. kandydatów. Harvard zaakceptował rekordową liczbę 2110 studentów i przyznał największą dotąd liczbę stypendiów need-based. Pomoc finansową, średnio w wysokości 40 tys. dolarów, otrzyma ponad 60% z przyjętych studentów. W sumie, uczelnia przeznaczyła w tym roku aż 158 milionów dolarów, aby umożliwić podjęcie studiów najlepszym kandydatom, których rodzinne dochody nie pozwoliłyby na pokrycie czesnego.
Polityka Harvardu stała się bardziej przyjazna względem studentów z mniej zamożnych rodzin pod koniec lat 60′. System need-blind admissions, połączony z aktywną rekrutacją utalentowanych studentów z całego świata – niezależnie od grupy etnicznej czy materialnego statusu, stworzył ciekawe i różnorodne środowisko akademickie. A o to chodziło władzom uczelni, które wyszły z założenia, że studenci uczą się od siebie nawzajem w równym stopniu, co dzięki akademickim wykładom. A im bardziej zróżnicowana jest akademicka społeczność, tym więcej wszyscy zyskują.
W 2004 roku po raz pierwszy aż 25% przyjętych studentów zakwalifikowało się do programu, który zwalniał z opłat czesnego rodziny o dochodach poniżej 60 tys. dolarów. Od 2007 – rodziny zarabiające do 180 tys. dolarów rocznie są praktycznie zwolnione z finansowania nauki studenta. Pomoc finansowa przyznawana jest w formie kombinacji różnych stypendiów, studenckich kredytów oraz ofert pracy na kampusie – w ten sposób, w zależności od potrzeb studenta, może pokrywać nawet 100% kosztów czesnego i wydatków. Ale w rzeczywistości, nikt nie pokrywa pełnych kosztów nauki – nawet ci, którzy opłacają pełne czesne. Koszt kształcenia 1 studenta jest przeciętnie o 10 tys. dolarów wyższy i ta różnica jest pokrywana z majątku uczelni.
Tags: admissions office, need-based, need-blind